Σφαλιάρα ελπίδας
Η πρώτη σφαλιάρα άστραψε την Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2009
Πολλοί δεν θέλησαν να τη νοιώσουν.
Η δεύτερη έπεσε πιο βαριά πριν λίγες ώρες.
Για το σοσιαλισμό παλεύουμε όλοι
Θυμάμαι τον Παπαντωνίου να κράζει σε ομιλία του “Σύντροφοι και συντρόφισσες για τον σοσιαλισμό παλεύουμε όλοι”. Το ίδιο θα ισχύει, σκέφτομαι, και για την Λιάνα, και για τη Λούκα, και για την Μαριλίζα, …
Τους πήρε το ποτάμι
Νάτα, νάτα τα μετεκλογικά της πράσινης ανάπτυξης… Κάτι σχετικό είχα γράψει προεκλογικά.
Διαβάζω λοιπόν στη Ναυτεμπορική ότι:
«Αν δεν υπάρξει δικαστική εμπλοκή, το έργο της εκτροπής του Αχελώου θα τελειώσει σε δυόμισι, τρία χρόνια το πολύ» διαβεβαίωσε τη Βουλή ο Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Δημήτρης Ρέππας, απαντώντας απόψε σε σχετική επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του ΚΚΕ Α. Σκυλλάκου.
Ο κ. Ρέππας τόνισε ότι οι πόροι είναι εξασφαλισμένοι και εγγυάται γι’ αυτό η Κυβέρνηση.
«Η εκτροπή του Αχελώου από την δεκαετία του 1980, που την εμπνεύστηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου, είναι μία επιλογή που την στηρίζουν όλες οι Κυβερνήσεις», ανέφερε, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για έργο υδροδοτικό, αρδευτικό, ενεργειακό, περιβαλλοντικό. Η Πολιτεία όμως, θα έπρεπε να έχει ενσκήψει με μεγαλύτερη προσοχή και μελέτη όσον αφορά στη διαχείριση των υδάτινων πόρων της Θεσσαλίας για να εξασφαλισθεί η μέγιστη εξοικονόμηση με την ορθή αξιοποίηση και χρήση τους, πρόσθεσε.
«Το έργο συνεχίζεται», είπε ο Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων και γι’ αυτό τα συναρμόδια Υπουργεία θα εξετάσουν όλες τις παραμέτρους για την επίτευξη του κατάλληλου σχεδίου διαχείρισης των υδάτινων πόρων, αλλά «οι όποιες επιλογές θα πρέπει να είναι σύμφωνες με το κοινοτικό δίκαιο και τις δικαστικές αποφάσεις», υπενθυμίζοντας ότι αύριο εκδικάζεται προσφυγή Περιβαλλοντικών Οργανώσεων ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Να αναμένω τις αντιδράσεις του Αιτωλοακαρνανάρχη κ. Σώκου ή του Δημάρχου Αγρινίου; Ή μήπως πιο αρμόδιοι πλέον είναι οι Αιτωλοακαρνάνες (Μπιρμπίλη, Μωραϊτης, Καλτσά) που αποτελούν την Ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής;
Θέαμα με άδειες καρέκλες
Αν υπάρχει κάτι που εύκολα προκύπτει από τα τεκταινόμενα στη Νέα Δημοκρατία, είναι ότι η λεγόμενη βάση δεν έχει κανένα λόγο να εμφανιστεί και να συμμετάσχει στην εκλογή νέου Προέδρου.
Είναι ακραίο αυτό που λέω; Ίσως… αλλά,
- ο Μεϊμαράκης, που ως Γραμματέας ήταν εξαιρετικός, ήθελε να παίξει ένα ρόλο. Ποιόν; Δεν μπόρεσε να το εκφράσει δυνατά… Είπε, είπε… δεν κατάλαβε κανείς… τον μάζεψαν μετά…
- ο Δήμαρχος της Αθήνας, ακραίος Αβερωφικός δεξιός της δεκαετίας του 80 και αργότερα, πάει με την Ντόρα και μετατρέπει και επίσημα το Δήμο σε παραμάγαζο
- ο Αβραμόπουλος, που τα διάφορα αφεντικά με τους υπαλλήλους τους αποκαλούσαν κάποτε “φαινόμενο”, πάει με τον Σαμαρά, ενώ θα έπρεπε να πάει με την Ντόρα, άρα είναι καλός για τους μεν, κακός για τους δε
- ο Άρης (ποιός είναι πάλι αυτός;… η Σαλώμη του Καρατζαφέρη;) πάει με την Ντόρα, ενώ θα έπρεπε να πάει με τον Σαμαρά, άρα είναι καλός για τους μεν, κακός για τους δε
- ο Αιτωλοακαρνάνας Σταμάτης, για άλλη μια φορά εν όψει επόμενης μέρας, προσπαθεί να εξασφαλίσει το χρίσμα για το διευρυμένο Δήμο Αγρινίου, ώστε να μην τυχόν σκεφτεί να ελέγξει κι αυτή τη διαδικασία ο Σαλμάς
Συγχρόνως, επειδή η παραπολιτική έχει καλύψει πλήρως την πολιτική, διαβάζω, ακούω, μαθαίνω κι απορώ…
- Ο τάδε επιχειρηματίας που στηρίζει οικονομικά τον τάδε, τον πιέζει και τον ωθεί να υποστηρίξει τον τάδε υποψήφιο.
- Ο δείνα διαπραγματεύεται τον ρόλο – καρέκλα του την επόμενη μέρα και αναλόγως ρισκάρει να υποστηρίξει το πρόσωπο που του υποσχέθηκε τα περισσότερα.
Κανείς ακόμα δεν είπε τι συνέβη πραγματικά αυτά τα 5,5 χρόνια και η Νέα Δημοκρατία από τις προσδοκίες του 2004 έφτασε στον γκρεμό του 2009. Κανείς.
Μόνο ελάχιστοι ψίθυροι, προπαρελθοντολογία και παχιά άδεια λόγια από όσους συμμετείχαν και ξέχασαν ότι υπάρχουν και όρια… όρια, έστω ένοχης σιωπής.
Η άμεση δημοκρατία είναι μια ακόμη εννοιολογική αναφορά. Σε ποιά Πολιτεία, ποιοί πολίτες… για ποια Ελλάδα, με ποιούς Έλληνες …
Το άρθρο που προκάλεσε την υποψήφια πρόεδρο της Ν.Δ.
Η ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ
Η εθνική μας χήρα χωρίς μακιγιάζ
Ξέρεις τι είναι να μη βρίσκεις νούμερο παπούτσι που να ταιριάζει στο πόδι σου; Και να παραγγέλνεις στο εξωτερικό άχαρες γόβες χωρίς τακούνι; Ξέρεις τι είναι να αδυνατίζεις συνέχεια και παρόλα αυτά το σώμα σου να παραμένει απωθητικό; Για να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει με τη Ντόρα Μπακογιάννη πρέπει να αντιληφθεί σε βάθος τη σχέση της με τον καθρέφτη της. Δύσκολη σχέση. Δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με τις διαστάσεις της και την ομοιότητά της με τον πατέρα της, που την υποχρέωσε να ανέχεται αγενείς ψιθύρους του είδους «είναι σαν τον Μητσοτάκη με μαλλιά». Από τότε που έβαλε «δαχτυλίδι» στο στομάχι για να χάσει κιλά αισθάνεται καλύτερα.
Όλοι τη συγχαίρουν για την κομψότητά της, γνωρίζει όμως ότι παρά τη βελτίωση στη «γραμμή» της, δεν είναι λαχταριστή για τους άντρες που κυκλοφορούν γύρω της. Δεν ήταν ποτέ. Στα νιάτα της είχε αρκετές ερωτικές σχέσεις με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι κανείς τους δεν την ερωτεύτηκε πραγματικά. Της προσέφεραν ηδονή -λένε παρατηρητές εκείνων των ημερών- για να κερδίσουν προνομιακή σχέση με τον πατέρα της. Ακόμη κι αν η ίδια δεν το παραδεχόταν ούτε στον εαυτό της, βαθιά μέσα της ήξερε.
Γι’ αυτό, λοιπόν, μην την παρεξηγείτε όταν συμπεριφέρεται σαν αντιπαθέστατη ψηλομύτα που δεν χωνεύει τα άντερά της. Είναι γεμάτη κόμπλεξ. Συμπλεγματική γενικώς, αλλά και ειδικώς απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά που δεν φημίζεται πια ούτε για τα νιάτα του ούτε για τη γοητεία του. Κι όμως. Oταν πρωτογνωρίστηκαν εκείνος ήταν κούκλος, ακουγόταν ως μεγάλος εραστής, ο νεότερος υπουργός Εξωτερικών και «πουλέν» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που έβλεπε σ’ αυτόν ένα μεγάλο πολιτικό ταλέντο.
Λένε πως η Μαρίκα τον ήθελε για γαμπρό, αλλά εκείνος δεν άφηνε κανένα περιθώριο με τη συμπεριφορά του. Μ’ αυτά και μ’ εκείνα η Ντόρα προσπάθησε πολύ για να τον απομακρύνει από τον πατέρα της, πολύ πριν έρθει η ώρα της ρήξης. Τα ίδια πέρασε και με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο όταν ήταν διευθυντής διπλωματικού γραφείου του πατέρα της. Ομορφάντρας, με συνταρακτικές επιτυχίες στο άλλο φύλο και παντελώς αδιάφορος για την ίδια, ένας άντρας με σταθερά διεισδυτικό βλέμμα στις γυναίκες, που την κοιτούσε σαν να βλέπει ένα κομμάτι ξύλο. Η μειονεξία της Ντόρας, σε ό,τι αφορά στη γυναικεία της υπόσταση την κάνει να αντιπαθεί, συνήθως, τις όμορφες, πολύ περισσότερο όταν είναι και πετυχημένες.
Την κάνει επίσης να θέλει δίπλα της ως συνεργάτες άντρες τόσο αφοσιωμένους στην ίδια, ώστε η εξάρτησή τους να έχει συμπτώματα υποταγής, που υπό μία ευρεία έννοια μπορεί να θεωρηθεί και συναισθηματική υποτέλεια. Δείτε πώς την κοιτάνε όταν μιλάει από το βήμα της Βουλής ή του συνεδρίου. Σαν τον γαμπρό την πανέμορφη νύφη δευτερόλεπτα πριν την παραλάβει από τον πατέρα της στα σκαλιά της εκκλησίας. Η Ντόρα, λοιπόν, έχει μεγάλη ανάγκη την αναγνώριση και το θαυμασμό, όχι μόνο για το πολιτικό της μέγεθος αλλά για το σύνολο της προσωπικότητάς της που, πολλούς φοβίζει, άλλους απωθεί, κάποιους εντυπωσιάζει και ελάχιστους συγκινεί ειλικρινά.
Ένα πράγμα που την ενοχλούσε βαθιά στον Καραμανλή, μου λένε πρόσωπα που τη γνωρίζουν καλά, ήταν η ικανότητά του να γίνεται συμπαθής στους πολλούς. Η ίδια είχε πάντα υψηλή δημοτικότητα γιατί καταφέρνει να επιβάλλεται με την κατάλληλη μιντιακή βοήθεια και την ισχυρή επιχειρηματική προστασία που την περιβάλλει. Αλλά δεν θα γίνει ποτέ πρόσωπο αγαπητό στο λαό, γιατί το χαμόγελό της είναι ψεύτικο, το βλέμμα της παγωμένο, ακόμη και η προφορά της επιτηδευμένη.
Της αρέσει το μακιγιάζ του Αχιλλέα Χαρίτου και η κόμμωση του Βαλεντίνο. Δεν βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού της αν δεν «σοβατιστεί» καλά και δεν χτενιστεί επιμελώς. Είναι σπάνιο να τη δει κανείς σε φυσική κατάσταση και κάποιος που είχε την εμπειρία μού είπε ότι δίκιο έχει που δεν θέλει τη βλέπουν όπως ξυπνάει το πρωί. Την έχει κουράσει, όμως, όλη αυτή η προσπάθεια. Είναι πια 55 χρόνων. Κι ακόμη περιμένει να γίνει αρχηγός της Ν.Δ. Πόσο άραγε θα χρειαστεί να περιμένει για να γίνει πρωθυπουργός;
Η πρώτη Ελληνίδα πρωθυπουργός στην Ελλάδα… Χιλιάδες φορές έχει συλλαβίσει αυτή τη φράση. Είναι όλα έτοιμα: Έχει ήδη μοιράσει τα χαρτοφυλάκια της κυβέρνησης που θα σχηματίσει. Έχει ήδη συνεννοηθεί με τους «νταβατζήδες» για τις διευκολύνσεις που τους περιμένουν. Έχει περάσει μηνύματα σε ξένες πρεσβείες για όσα έχουν να ελπίζουν, και σε επιχειρηματίες για δουλειές που θα στηθούν. Αλλά φτάνουν αυτά για να έρθει επιτέλους η ώρα να ανέβει στο θρόνο; Τα έχει καλά με τις εταιρίες δημοσκοπήσεων, με τους κυρίαρχους διαμορφωτές της κοινής γνώμης και με τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης.
Διαθέτει θηριώδη μηχανισμό επικοινωνίας και έναν στρατό embeded δημοσιογράφων που πίνουν νερό στο όνομά της, όχι φυσικά με το αζημίωτο ή χωρίς κάποια εξυπηρέτηση. Κανένας πολιτικός δεν έχει την ασυλία που απολαμβάνει και ελάχιστοι έχουν το «πόθεν έσχες» της. Κι όμως, ακόμη περιμένει στον προθάλαμο της εξουσίας. Η πιο δύσκολη στιγμή της ήταν όταν ήρθαν στο φως οι αποκαλύψεις για τις τοστιέρες και τις φρυγανιέρες που της έστελνε ο Χριστοφοράκος.
Υπέστη πολιτική ζημιά, πολύ περισσότερο όταν ξέσπασε και το σκάνδαλο με τη διαφυγή Καραβέλα χάρη σε ένα τηλεγράφημα που χάθηκε στους διαδρόμους του υπουργείου Εξωτερικών. Στενοχωρήθηκε τότε πολύ, γιατί τσαλακώθηκε. Αλλά έχει κληρονομήσει την ψυχραιμία του Μητσοτάκη και ανατάχθηκε γρήγορα. Μια μάχη έχασε, άλλωστε, όχι τον πόλεμο.
Από τον πατέρα της έχει πάρει επίσης τη συστηματικότητα στην ίντριγκα, τη μεθοδικότητα στα ρουσφέτια, την πίστη ότι όλα και όλοι αγοράζονται, τη βεβαιότητα ότι η πατρίδα είναι ένα χωράφι που της ανήκει βάσει χρησικτησίας και ό,τι υπάρχει πάνω σε αυτό επίσης της ανήκει: Αγελάδες για άρμεγμα, κατσίκια για φάγωμα, δέντρα για κόψιμο.
Της αρέσει πολύ να θυμίζει τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, στην οποία οφείλει την πολιτική της εκτίναξη και τον υποτιθέμενο αντιχουντικό «αγώνα» της στο Παρίσι. Της αρέσει ακόμη να την εμφανίζουν ως κάποια που έζησε τον Μάη του 1968, ήταν «ψιλοαριστερή» και στην πορεία φωτίστηκε και πέρασε στην Κεντροδεξιά. Ψοφάει να ακούει ότι έχει ζήτηση στο εξωτερικό και ότι αρέσει στους νέους.
Έχει άγρια ανταγωνιστική σχέση με την κόρη της και εξαντλεί τον αυταρχισμό της στον γιο της. Ζηλεύει τον Ισίδωρο και κάνει υποχωρήσεις για να μην τον χάσει. Είναι δύσκολο να μιλήσεις μαζί της και να μην αναφέρει, en passant, κάτι σχετικό με τον πατέρα της. Αισθάνεται κάθε στιγμή ότι ο Μητσοτάκης είναι σε μια γωνία και τη βλέπει, την παρακολουθεί για να την επιδοκιμάσει ή να τη συμβουλέψει. Του οφείλει σχεδόν όλα όσα έχει πετύχει μέχρι τώρα και είναι ο μοναδικός άντρας που την κάνει να αισθάνεται ευάλωτο κορίτσι. «Ντοράκι» τη φωνάζει. Οταν έρθει η ώρα να φύγει από τη ζωή, η Ντόρα θα απελευθερωθεί αλλά ταυτόχρονα θα φυλακιστεί, γιατί θα μείνει μόνη με τον καθρέφτη της και αντιμέτωπη με την υπαρξιακή της τραγικότητα: Το εξωτερικό και το εσωτερικό της μέγεθος βρίσκονται σε πλήρη δυσαναλογία.
Ο ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΗΣ
Η δήλωση της Ντόρας Μπακογιάννη
«Στην πολιτική μου πορεία έχω υποστεί κάθε είδους επιθέσεις.
Σήμερα όμως η χυδαιότητα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Προφανώς μη βρίσκοντας πολιτικά επιχειρήματα, επιτίθενται άνανδρα στη γυναικεία μου υπόσταση, στην προσωπική μου ζωή, στη σχέση μου με τα παιδιά μου.
Η επίθεση αυτή δεν στρέφεται μόνο ενάντια σε μένα.
Προσβάλει κάθε γυναίκα, κάθε μητέρα, κάθε εργαζόμενη.
Γι αυτό προσφεύγω στη δικαιοσύνη και στην ΕΣΗΕΑ προκειμένου να προστατεύσω την οικογένειά μου.
Θέλω να ξέρουν όμως ότι δεν με φοβίζουν.
Πρέπει να ντρέπονται οι αυτουργοί αυτών των επιθέσεων, φυσικοί και ηθικοί, αλλά και όσοι επιχαίρουν με αυτές.
Καλώ όλες τις νέες και τους νέους, όλες τις γυναίκες, όλους τους υγιώς σκεπτόμενους πολίτες να καταδικάσουν αυτές τις αθλιότητες.
Τους καλώ με τη συμμετοχή τους να δώσουν μια ηχηρή απάντηση.
Δεν είναι αυτή η Ελλάδα που μας αξίζει».
…χωρίς μηχανισμούς
Αγαπητέ Βαγγέλη
Αγαπητέ Βαγγέλη,
με το θάρρος της κοινής μας προέλευσης από τις τάξεις της ΟΝΝΕΔ, αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω την έκπληξή μου διότι, τον τελευταίο καιρό, φαίνεται να έχεις πολλά και αδικαιολόγητα νεύρα.
Προσπάθησα να εξηγήσω το φαινόμενο με την σκέψη ότι, ίσως αισθάνεσαι άβολα, που, παρ’ ότι ήσουν μεταξύ εκείνων, οι οποίοι εισηγήθηκαν τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές, δεν ακολούθησες το παράδειγμα Σουφλιά, που, επί τέλους, ανέλαβε τις ευθύνες του και απεχώρησε της πολιτικής. Όμως, κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά άδικο για ένα σημαντικό στέλεχος της παράταξης που, στο κάτω-κάτω, δεν έκανε τίποτε περισσότερο ή τίποτε λιγότερο, από την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, διεκδικεί, πάντα χαμογελαστή και αισιόδοξη, την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Μια άλλη σκέψη μ’ έκανε να πιστέψω ότι στενοχωρήθηκες πολύ, επειδή πήγαν χαμένες κάποιες 700, 800 ή 1000 υπογραφές που, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, κάποια στελέχη μάζευαν, για να στηρίξουν την δική σου υποψηφιότητα, για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και συ, για λόγους άγνωστους, δεν μπόρεσες να αξιοποιήσεις αυτό το τεράστιο λαϊκό ρεύμα. Όμως και αυτή η σκέψη δεν μπορεί να έχει βάση, καθώς όλο το μέλλον είναι μπροστά σου και, επί τέλους, στην πολιτική, οι συνθήκες και οι περιστάσεις φέρνουν συχνά τα πάνω – κάτω και τούμπαλιν.
Μια τρίτη σκέψη, που πέρασε από το μυαλό μου ήταν ότι, κάποιοι, ασφαλώς κακοήθεις, διαδίδουν ότι η θητεία σου στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας ήταν η χειρότερη της μεταπολίτευσης, αλλά, βέβαια, όταν σκέπτομαι το πέρασμα του Άκη Τσοχατζόπουλου ή του Γιάννου Παπαντωνίου, αρνούμαι να πιστέψω ότι υπάρχει μέτρο σύγκρισης.
Μια τελευταία σκέψη ήταν μήπως νοιώθεις βαθιά καταπιεσμένος, επειδή η Ντόρα, αν και ήλθε στη Νέα Δημοκρατία πολύ αργότερα από σένα, σε ξεπέρασε στην πορεία και ενώ εκείνη διεκδικεί την ηγεσία, εσύ δίνεις μάχες στα κανάλια. Και αυτή όμως η σκέψη μάλλον σε αδικεί, αφού αύριο, όταν η Ντόρα χάσει από τον Αντώνη, θα είσαι εσύ εκείνος που θα μπορεί να κρυφογελάει τελευταίος.
Τελικά, όλες αυτές οι δυσάρεστες και ψυχοφθόρες σκέψεις ξεπεράστηκαν, όταν σε είδα να βγάζεις τα κουμπούρια σου και τις σπάθες σου, στην συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής και να δηλώνεις, υπερήφανα, ξεκάθαρα και λεβέντικα, ότι δεν είσαι «λαγός της Ντόρας». Δήλωση που επανέλαβες και στην «Ανατροπή» του Πρετεντέρη, προφανώς για να πείσεις για την ανεξαρτησία σου, την καλοπιστία σου και την αντικειμενικότητά σου, πέρα από τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και το πανελλήνιο, που, ασφαλώς θα δυσκολεύτηκε να καταλάβει, γιατί εμφανίστηκες, με τόση αγριάδα και επιθετικότητα, όταν μάλιστα δεν είσαι «λαγός της Ντόρας».
Αγαπητέ Βαγγέλη,
σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, αρχίζουν τα ερωτηματικά:
Είσαι έμπειρος πολιτικός και ασφαλώς γνωρίζεις ότι ελάχιστη σημασία έχει η διαβεβαίωσή σου ότι, δεν είσαι «λαγός της Ντόρας». Για μένα και φαντάζομαι για χιλιάδες άλλους συμμαχητές μας, που σε είδαν, σε άκουσαν και σε παρακολουθούν συνεχώς, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι, τον τελευταίο καιρό, καθημερινά όλο και περισσότερο, φαίνεσαι ή φέρεσαι σαν να είσαι, πράγματι, «λαγός της Ντόρας» Και μάλιστα πονηρός «λαγός», που βγαίνει και λέει αυτά, που η Ντόρα θα ήθελε να πει, αλλά μη θέλοντας να εκτεθεί και να κατηγορηθεί ότι πολώνει το κλίμα, απολαμβάνει τις δικές σου «αντιστασιακές» προσπάθειες για το ’93, που, είναι αλήθεια, θυμήθηκες να τις κάνεις κάπως όψιμα και ετεροχρονισμένα.
Ίσως, βέβαια, έχεις κάποια δικαιολογία. Προσπάθησες, κατ’ επανάληψη, μετά τις εκλογές να συναντήσεις τον Αντώνη Σαμαρά και σου αρνήθηκε την ευκαιρία. «Με πήγε από αναβολή σε αναβολή, μέχρι που διέρρευσε ότι έφαγα πόρτα», φέρεσαι να έχεις δηλώσει (www.in.gr–15.10.2009). Πράγματι, είναι σκληρό να αυτοπροβάλλεσαι ως θεματοφύλακας της κομματικής νομιμότητας και να τρως κατάμουτρα πόρτα… Αλλά, πάλι, όταν η Ντόρα έχει δηλώσει ότι “την ώρα που ο Αντώνης Σαμαράς θα περνά το κατώφλι της Ρηγίλλης, εγώ εγκαταλείπω οριστικά τη ΝΔ και η ευθύνη της αποχώρησής μου δεν θα βαρύνει εμένα” (www.in.gr – 12.08.2000) και, τώρα κάνει την «πάπια», γιατί εσύ να παριστάνεις τον «λαγό» και μιλάς, σήμερα, για πράγματα, για τα οποία δεν μίλησες στην ώρα τους; Με «λαγούς» και «πάπιες» νομίζετε, κάποιοι, ότι θα ανασυγκροτήσετε τη Νέα Δημοκρατία; Η μήπως υπήρξε κάποια αντίδρασή σου (και δεν την μάθαμε) όταν, με απόφαση του Κώστα Καραμανλή, ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε υποψήφιος, εξελέγη Ευρωβουλευτής και Βουλευτής Μεσσηνίας της Νέας Δημοκρατίας και ορίσθηκε υπουργός Πολιτισμού;
Αλλά τα ερωτήματα δεν σταματούν εδώ. Αν ο Α. Σαμαράς φταίει για το ’93, γιατί ο Νικήτας Κακλαμάνης, που τον ακολούθησε τότε, θεωρείται «άσπιλος» και «άμωμος»; Μήπως γιατί έβαλε φαρδιά–πλατιά και, μάλιστα, πρώτη-πρώτη, την υπογραφή του στην στήριξη της Ντόρας; Άραγε, η πλατιά αγκάλη της θυγατέρας Μητσοτάκη, που, απ’ ότι φαίνεται χωράει όλους τους «βαρόνους» και τις «βαρονίες» της Νέας Δημοκρατίας, είναι η «Κολυμβήθρα του Σιλωάμ», ενώ η ψήφος του λαού και η εμπιστοσύνη της ηγεσίας του κόμματος είναι για πέταμα; Όταν ο Μ. Έβερτ, που «υπονόμευε» την κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη (στο πλαίσιο της τριανδρίας που είχε σχηματίσει με τον Αθ. Κανελλόπουλο και τον Στ. Δήμα) έγινε δεκτός με ενθουσιασμό, διάπλατη αγκαλιά και με το συνηθισμένο άφθονο χαμόγελο, από την Ντόρα, δεν ισχύουν τα «ιστορικά γεγονότα», για τα οποία παραληρούσες στην εκπομπή του Πρετεντέρη; Ή μήπως χρειάζεται να ταρακουνήσω την προκλητικά επιλεκτική μνήμη σου, θυμίζοντάς σου την επιστολή της τριανδρίας (12.10.1992) προς τον τότε πρωθυπουργό, με την οποία και εξαιτίας των οικονομικών μέτρων, επισήμαναν ότι, η κυβέρνηση απειλείται με κατάρρευση, λόγω των μετώπων που έχει ανοίξει; Ή, ακόμη, την πλήρη διαφωνία του Μ. Έβερτ (στο πλαίσιο της ίδιας «υπονόμευσης»), στην συνεδρίαση της Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας στις 21.10.1992, όταν, συμφωνώντας, τότε, με τον Α. Σαμαρά, εξέφρασε την διαφωνία του με τους χειρισμούς της κυβέρνησης για το Σκοπιανό;
Αλλά, επειδή είναι προφανές, από τα λεγόμενά σου, ότι η επίκληση των «ιστορικών γεγονότων» είναι μια εκ του πονηρού επινόησή σου για να μπορείς να υποστηρίζεις, με πολύ αθωότητα, έστω και αν μας παίρνεις τ’ αυτιά με την «αγριάδα» σου, ότι «εγώ δεν ομιλώ προσωπικά», αλλά «αναφέρομαι μόνο σε γεγονότα που έχει καταγράψει η ιστορία», προσπάθησε να θυμηθείς και κάποια άλλα γεγονότα που έχει καταγράψει η ιστορία: Όπως π.χ. την άρση της εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση Καραμανλή, το 1958, 15 βουλευτών της τότε ΕΡΕ, με δήλωση τους προς την Βουλή, που είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια της πλειοψηφίας και την άμεση προσφυγή του Κων/νου Καραμανλή στις κάλπες. Μεταξύ των 15 ήταν οι Παναγής Παπαληγούρας και Γεώργιος Ράλλης, που αποτέλεσαν, στην συνέχεια, τους στενότερους ίσως συνεργάτες του Εθνάρχη, ενώ το παραπάνω «ιστορικό γεγονός» δεν εμπόδισε τον Γεώργιο Ράλλη να γίνει ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός της χώρας….
Αλλά και η περίπτωση του Κωστή Στεφανόπουλου, που αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία και ίδρυσε την ΔΗΑΝΑ, δεν στέρησε την δυνατότητα, από το άλλοτε επιφανές στέλεχος της παράταξης να γίνει πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, με την στήριξη της Νέας Δημοκρατίας και φυσικά με τον απόλυτο σεβασμό των στελεχών της και των οπαδών της…
Αγαπητέ Βαγγέλη,
Μετά απ’ όλα αυτά, είναι φανερό ότι λαϊκίζεις και δημαγωγείς ασύστολα, όταν χρησιμοποιείς επιλεκτικά την μνήμη των ιστορικών γεγονότων, για να υποστηρίξεις τις σκοπιμότητες, που δεν έχεις το θάρρος να υποστηρίξεις υπεύθυνα και ξεκάθαρα και, προ πάντων, με ειλικρίνεια. Κανείς δεν θα σε κατηγορούσε, αν δημοσίως, με απόλυτη ευθύτητα και λιγότερα νεύρα, δήλωνες ότι υποστηρίζεις την Ντόρα Μπακογιάννη, επειδή την θεωρείς άξια και ικανή. Αλλά αποπνέει φαιδρότητα και μικροκομματισμό το να παριστάνεις τον ακέραιο και αντικειμενικό τιμητή των πάντων και τον άγρυπνο θεματοφύλακα της νεοδημοκρατικής νομιμότητας, ενώ μας κάνεις να σκεφτόμαστε «λαγούς», «πάπιες» και ό,τι άλλο η αγανάκτησή μας, από την συμπεριφορά σου, προκαλεί.
Και κάτι τελευταίο: Η υπενθύμιση της κρητικής καταγωγής σου παραπέμπει, υποθέτω, σε λεβεντιά, παλικαριά και μπόλικη αγριάδα, αν κρίνω από το ύφος σου, το πάθος σου και την ένταση της φωνής σου. Όλα καλά και άγια, αλλά μην ξεχνάς ότι και εμείς, οι υπόλοιποι Έλληνες, πέρα από την Κρήτη, κάτι απ’ όλα αυτά διαθέτουμε… Και, επί τέλους, δεν το βροντοφωνάζουμε, γιατί μας αρκεί να το νοιώθουμε μέσα μας και να το γνωρίζουν αυτοί που στέκονται δίπλα μας, χωρίς να χρειάζεται να τους το υπενθυμίζουμε, μπας και φοβηθούν και γίνουν «λαγοί», για να κρυφτούν στην αγκαλιά της Ντόρας.-
Με φιλικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Διονύσης Κ. Καραχάλιος
Δικηγόρος
Πρώην Αντιπρόεδρος της ΟΝΝΕΔ
«Αποστασίες» πάσης φύσεως
Του Κώστα Ιορδανίδη
Στον αδυσώπητο αγώνα διαδοχής της Νέας Δημοκρατίας ετέθη, ως ανεμένετο, από τους εσωκομματικούς αντιπάλους του κ. Αντώνη Σαμαρά το θέμα της «αποστασίας» του 1993, ασχέτως εάν τυπικώς δεν είχε ανατρέψει ο ίδιος τον τότε πρωθυπουργό κ. Κώστα Μητσοτάκη.
Υπενθυμίζεται απλώς ότι ο κ. Σαμαράς αποχώρησε από το κόμμα και παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα τον Οκτώβριο του 1992· ίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη στις 30 Ιουνίου 1993, όταν η κοινοβουλευτική δύναμη της Ν.Δ. αριθμούσε 152 βουλευτές. Η προσχώρηση δύο άλλων βουλευτών στην Πολιτική Άνοιξη, στις αρχές Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους, οι οποίοι διατήρησαν τις έδρες τους –ως ανεξάρτητοι– ανάγκασε τον κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να προκηρύξει εκλογές τον Οκτώβριο.
Το θέμα, ωστόσο, δεν είναι ο κ. Σαμαράς ή η κ. Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά η «αποστασία», συχνό φαινόμενο στην ελληνική πολιτική ζωή και στο κόμμα που –υπό διάφορες ονομασίες– εκφράζει τη συντηρητική παράταξη. Ειδικότερα:
- Στα τέλη Φεβρουαρίου του 1958, οι Γεώργιος Ράλλης και Παναγής Παπαληγούρας παραιτούνται από τα υπουργικά τους αξιώματα, διαφωνήσαντες με τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή λόγω του εκλογικού νόμου της ενισχυμένης αναλογικής που εισήγαγε ο τότε αρχηγός της ΕΡΕ, δίχως να προηγηθεί συζήτηση με μέλη της κυβερνήσεώς του. Τους ακολούθησαν 13 επί πλέον βουλευτές. Το επιχείρημα των δύο υπουργών ήταν ότι του εκλογικού νόμου θα επωφελείτο η ΕΔΑ και δικαιώθηκαν. Ο Καραμανλής τους κατήγγειλε ως «αποστάτες»· επανήλθαν στην ΕΡΕ το 1961. Ουδείς ποτέ θεώρησε ότι ο Ράλλης και ο Παπαληγούρας ετέθησαν εκτός της συντηρητικής παρατάξεως.
- Το 1985, ο κ. Κωστής Στεφανόπουλος παραιτήθηκε από τη Ν.Δ. και ίδρυσε τη ΔΗΑΝΑ στην οποία προσεχώρησαν άλλοι εννέα βουλευτές του κόμματος που ηγείτο ο κ. Μητσοτάκης. Χαρακτηρίσθηκε διασπαστής και αποστάτης. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο 1999, ο κ. Κώστας Καραμανλής εστήριξε την υποψηφιότητα του κ. Στεφανόπουλου για την προεδρία της Δημοκρατίας, με το επιχείρημα ότι προερχόταν από την «παράταξή μας».
- Το 1993, μετά τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Καραμανλή, ο κ. Μητσοτάκης απέπεμψε τον κ. Σαμαρά για την τακτική του στο μακεδονικό ζήτημα, αλλά δεν άλλαξε την πολιτική του πρώην υπουργού του, διότι αυτό θα ήταν αντίθετο προς το αίσθημα της παρατάξεως.
Αντίθετα, κανείς από τους «αποστάτες» του 1965 δεν επανήλθε στην Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Μαύρου ή στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, επειδή το εγχείρημά τους ήταν ασύμβατο με το αίσθημα της παρατάξεως του Κέντρου.
Αλλά όλα αυτά ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Οι υποψήφιοι και οι υποστηρικτές τους οφείλουν να δώσουν αποκλειστικά τη μάχη για το μέλλον. Εάν φυσικά έχουν κάτι να πουν περί αυτού.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_100110_05/11/2009_336079
Έχουν πλάκα στη Ν.Δ.
Τώρα που στη Ν.Δ. αναζητούν το δρόμο προς την εξουσία σε 4, 7, 17, 27… όποτε χρόνια, βγαίνουν πολλά παλιά νέα στη φόρα. Έχει την πλάκα του το πράγμα και την τραγικότητά του, ειδικά για τα μέλη και τους κατά καιρούς ψηφοφόρους του κόμματος, που τότε δεν έδιναν σημασία στα πραγματικά γεγονότα.
Έτσι,
- τον Σαμαρά ώθησαν εκτός κόμματος τόσο οι φιλοδοξίες που του δημιούργησε ο Μητσοτάκης, όσο και αυτές των Έβερτ και Ντόρας
- τον Βαρβιτσιώτη χαντάκωσε το 1993 ο Μητσοτάκης και εξελέγη τελικά Πρόεδρος ο Έβερτ.
- το όνειρο του Έβερτ να γίνει Πρωθυπουργός, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις της εποχής, θα γίνονταν πραγματικότητα αν ο Σαμαράς δεν πρότεινε το 1995 για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κωστή Στεφανόπουλο, πρόταση που ασμένως υποστήριξε τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου. (Την επανεκλογή του Κωστή Στεφανόπουλου υποστήριξε υπό την πίεση άλλων δημοσκοπήσεων και ο Κώστας Καραμανλής το 2000).
Βέβαια, ο Έβερτ δεν έγινε Πρωθυπουργός ούτε το 1996 παρά τα Ίμια του Σημίτη… Είναι δε, χαρακτηριστική η τότε αντιμετώπισή του από το συγκρότημα Λαμπράκη.
Αλλά…
Το 1997 οι δημογέροντες – ιδιοκτήτες της Ν.Δ. είχαν πάλι θέμα.
Έβερτ, Σουφλιάς, Μάνος, Ντόρα… (τότε ήταν και ο Πολύδωρας;) έπαιζαν τις μετοχές και τις καρέκλες τους.
Τελικά επικράτησε από το πουθενά ένας νέος, άφθαρτος και άπειρος, αλλά Καραμανλής, που… δεν ήθελε και… δεν ήξερε που είναι ο φακός της κάμερας…
Η συνέχεια είναι γνωστή.
Τα παρασκήνια του Μακεδονικού ζητήματος
Στην ιστορία του Μακεδονικού ζητήματος υπάρχουν λευκές σελίδες που έμειναν ασυμπλήρωτες για πολλές δεκαετίες εξαιτίας πολιτικών και άλλων σκοπιμοτήτων ή παρέμειναν άγραφες λόγω των ανώμαλων καταστάσεων που ταλάνισαν το ελληνικό κράτος από τις αρχές του αιώνα έως τη μεταπολίτευση. Οι αφώτιστες όψεις αυτής της ιστορίας ερευνώνται διεξοδικά στο βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου, όπου εξετάζονται σημαντικές πτυχές του προβλήματος, όπως: οι πιέσεις που είχε ασκήσει το 1924 η Κομιντέρν στο ΚΚΕ για να το αναγκάσει να υιοθετήσει το πολιτικά καταστρεπτικό σύνθημα της «ανεξάρτητης Μακεδονίας»· ο ρόλος του Κολάροφ στην απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τη δημιουργία της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας· το πόσο «Μακεδόνες» ήταν ο Ντίμιταρ Βλάχοφ, ο Βλαντιμίρ Ποπτόμοφ και οι άλλοι μεγαλοπαράγοντες, που με εντολή του Τίτο δημιούργησαν «εν μια νυκτί» τη Λαϊκή Δημοκρατία «Μακεδονίας», στο πλαίσιο της ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας· οι σκοποί που επεδίωκε να εξυπηρετήσει ο Τέμπο με τις προσπάθειές του να δημιουργηθεί το Κοινό Βαλκανικό Στρατηγείο των ανταρτών· τα μυστικά πρωτόκολλα της συμφωνίας του Μπλεντ, μεταξύ Τίτο και Δημητρόφ· η στάση του Στάλιν στο Μακεδονικό ζήτημα· η δράση του «σλαβομακεδονικού τάγματος», που υπήρχε στον ΕΛΑΣ, και η εξώθηση του αρχηγού του, Γκότσε, σε ανταρσία και φυγή προς τα Σκόπια· οι απώτερες επιδιώξεις του ΣΝΟΦ και του ΝΟΦ· η πεπονόφλουδα της «πλήρους εθνικής αποκατάστασης του μακεδονικού λαού», όπως περιλήφθηκε στην απόφαση της 5ης Oλομέλειας του ΚΚΕ, τον Ιανουάριο του 1949· η στάση των σλαβοφώνων της δυτικής Μακεδονίας και οι προσπάθειες για τον προσεταιρισμό τους.
Αναζητώντας και προσεγγίζοντας την ιστορική αλήθεια… για όσα δεν ακούγονται από κανέναν… για όσα απαγορεύεται να πει φωναχτά το Κ.Κ.Ε., οι κατά καιρούς Υπουργοί των Εξωτερικών μας… το επίσημο ελληνικό κράτος… για όσα δεν θα έπρεπε να μιλούν τόσοι και τόσοι “πατριώτες”.
